شرط نكند كه مطلقا مهريه را خودش مىدهد چه فرزند واجد مال بوده يا داراى آن نباشد ولى در غير ايندو صورت حق اينست در صورتى كه در ضمن عقد شرط شده باشد كه مهر را فرزند بپردازد مطلقا او بايد بدهد چنانچه اگر شرط كند كه آن را خودش مىپردازد ملزم است كه به شرط عمل كرده و مهر را بزن تسليم نمايد بدون اينكه در اينحكم فرقى باشد در اينكه فرزند مال داشته يا فقير باشد . قوله : ففى ماله المهر : ضمير در [ ماله ] به ولد راجعست . قوله : و الا يكن له مال اصلا : ضمير در [ له ] به ولد عائد است و مقصود از كلمه [ اصلا ] اينست كه نه مال وافى به مهر داشته و نه كمتر از آن . قوله : و لو ملك مقدار بعضه : ضمير در [ ملك ] بولد و در [ بعضه ] به مهر عود مىكند . قوله : فهو فى ماله : ضمير [ هو ] به مقدار بعضه و ضمير [ ماله ] به ولد عود مىنمايد . قوله : و نسبه فى التذكرة الى علمائنا : ضمير منصوبى در [ نسبه ] به مشهور و ضمير فاعلى آن بمرحوم علامه راجعست . قوله : و هو يشعر بالاتفاق : ضمير [ هو ] به تعبير علامه ( ره ) يعنى [ علمائنا ] عود مىكند . قوله : ثمّ اختار انّ ذلك مع عدم شرط كونه على الولد مطلقا : ضمير فاعلى در [ اختار ] به علامه ( ره ) راجع بوده و مشار اليه [ ذلك ] رأى مشهور مىباشد و ضمير در [ شرطه ] به اب و در [ كونه ] به مهر عود مىكند و مقصود از [ مطلقا ] اين است كه چه والد واجد مال